पहिली भेट – एक स्वैरलिखाण

आदल्या दिवशीच्या कांदे पोह्याच्या कार्यक्रमानंतर ठरल्याप्रमाणे “ती” आज पहिल्यांदा “त्याला” एकांतात भेटणार होती. रिक्षा करून ती स्टेशनला आली आणि ट्रेनच्या विण्डो सीटला डोक लावून बसून होती. मोबाइलचे हेडफोन्स कानात होते पण काही गाणी सुरू नव्हती…काल तिला त्या गोष्टीची खूप चीड आली होती, की कोणासमोर असा नटून-थटून आपण बसावं. त्याच्या आणि त्याच्या आई-बाबांच्या प्रश्‍नमंजुषा झेलत मान खाली घालून निमूटपणे उत्तर द्यावी. आपण आपले नेहमीचेच ठरलेले प्रश्‍न विचारावे मुलाला. मग घरच्या एका रूम मध्ये पाच मिनिटे त्याना एकांतात बसून बोलण्याची संधी??. काल सगळा कार्यक्रम कसा व्यवस्थित पार पडला ठरल्याप्रमाणे. “ती” तिच्या आईने सांगितल तसा वागली, बोलली. आईला “तो” खूप आवडला होता. खूप धावपळ करून, तिने ते पोरीसाठी स्थळ आणलं होत. कार्यक्रमानंतर आई पोरीच मन, कल जाणून घ्यायचा सारखा प्रयत्‍न करीत होती. पण ती काही बोलायला तयार नाही.

तिला बघायला आलेला हा पहिला मुलगा, अर्थात पहिलाच कार्यक्रम कांदे पोह्याचा. ती थोडी अस्वस्थ होती आतून. मुलगी सासरी जाण आपल्या आई-बाबांच घर सोडून हे मनाला घोर लावणारा प्रकार मुलींसाठी आणि ती वेळ आता जवळ आली हे पाहून तिच्या मनात खूपच धाकधुक होती. तीने धड त्याच्याकडे बघितलं पण नाही मान वर करून. त्या मुलाला भेटल्यावर तिच्या मनात प्रश्‍न पडू लागले. हाच आपला जीवनसाथी होणार का ह्यापुढे? नक्की? हा मला सुखी ठेवेल? व्यसनी नसेल ना? रागीट स्वभाव नसेल ना? हा मुद्दाम तर चांगला वागत नसेल ना आई-बाबांसमोर? चांगल्या कंपनीत तर आहे, पण ह्याच्या घरचे मला सांभाळून घेतील ना? भांडखोर निघाला तर? ह्याच्या मित्रांची संगत कशी असेल? अती फॉर्वर्ड विचार तर नाही ना? हे सगळा त्याला कसं विचारू? मला उद्धट, तर नाही ना म्हणणार तो? किती किती ते प्रश्‍न पडले होते बिचारीला 😦

एका जगप्रसिद्ध अकाउंट फर्म मध्ये काम करताना तिने मोठ मोठे प्रेज़ेंटेशन्स दिली क्लाइंटला, पण ह्या कां.पो नंतर ती खूपच अस्वस्थ झाली होती. रात्री झोप पण धड झाली नाही. या कुशीवरुन त्या कुशीवर तळमळत होती, त्याला उद्या भेटायचं ह्या मानसिक भीतीने. शेजारीच आई झोपली होती, तिच्या चेहर्‍यावर एक मंद हास्य होत, एक समाधान होत. मग तिला आईने दिवसभर केलीली धावपळ आठवली, ह्या कार्यक्रमासाठी. सगळ घर आवरणे, पडदे बदलणे, लादी स्वछ करणे, कुशन कवर्स बदलणे, सगळया गोष्टी जागच्या जागी ठेवणे. सगळ जेवण बनवणे, गोडधोड पण केलं जे तीच्या पोरीला आवडत ते. तिला अजिबात कामाला हाथ लावू दिला नव्हता त्या दिवशी. तिला जबरदस्तीने ब्युटी पार्लरला धाडला २००० रुपडे हातात कोंबून. पोरीसाठी तिने आधीच एक मस्त ड्रेस आणला होता खास या कार्यक्रमासाठी. खुप खुप खुश होती तिची आई दिवसभर. मुलगा घरी आल्यावर हाताने इशारा करत तिची आई तिला नीट सरळ बस, बोल तू पण,, मुलगा मस्त आहे, मला आवडला असा सांगत होती. सगळ सगळ तिला आठवत होत तिला, आईचा हसरा चेहरा निजलेला बघून. तिने कूस बदलली आणि हळूच डोळ्याच्या कडा पुसल्या. विचार करता करता कधी झोपं लागली कळलंच नाही तिला.

सकाळी ती उशिरा उठली कोणी काही बोलल नाही तिला. नाश्ता झाला, जेवणाची तयारी सुरू झाली. तिला आईने काही काम करू नकोस अशी आधीच ताकीद दिल्याने ती नुसती टीवी समोर बसून होती. एवढ्यात फोन वाजला, तिची आई किचन मधून धावतच बाहेर आली, तिने फोन उचलला आणि कानाला लावला. समोर आईचे हातवारे सुरुच होते. कोण आहे? तो आहे का? बोल तू?. तिने मानेनेच आईला हो सांगितला आणि त्याच्याशी बोलू लागली २ मिनिटात फोन संपला. तिची आई “काय झालं? भेटायला जातेस ना? कुठे भेटणार आहात? किती वाजता? अग बोलं की माझे आई 🙂 :)”

ती: दादरला संध्याकाळी ६ ला, प्लॅटफॉर्म नंबर १, इंडिकेटर खाली भेटणार आहे आज. आई तेच कणकेचे हाथ घेऊन बाबाना ही बातमी द्यायला गेली आत. पण ती अजुन त्याच अस्वस्थ मनस्थितीत टिविच रिमोट घेऊन बसली होती काय बोलू काही नाही खूपच विचारसत्र सुरू होते तिच्या डोक्यात आणि निघायची वाट बघू लागली टीवी बघत बघत.

तेवढ्यात ट्रेन मध्ये उद्घोषणा झाली पुढील स्टेशन दादर..अगला स्टेशन दादर. ती काहीशी दचकूनच उठली. एवढा वेळ चाललेलं ते विचारसत्र अचानक थांबल. पावल उचलत नव्हती तिची, पण काहीशी ओढत ती दरवाज्यात आली आणि प्लॅटफॉर्म नंबर ४ ला उतरली. तिला थोडा उशीरच झाला होता आईच्या ड्रेस सेलेक्षनमुळे. ती प्लॅटफॉर्म नंबर १ वर आली..तीची नजर त्याला शोधू लागली, तो काही दिसेना. मग शेवटी तिने त्याला फोन लावला, रिंग जात होती, कपाळावरचा घाम पुसत ती त्याने फोन उचलायची वाट बघत होती…

तेवढ्यात मागून आवाज आला “हाय..सॉरी सॉरी मला उशीर झाला, तुम्हाला खूप वेळ वाट बघावी लागली का?” तिने मानेनेच नकार दिला. मग त्याने कुठेतरी शांत जागी जाउन गप्पा मारू म्हणून सीसीडीकडे न्यायला सांगितला टॅक्सीवाल्याला. दोघांच बोलण एकदम जुजबीच..खूप गरम होतय नाही? ट्रेनमध्ये गर्दी होती का? ऑफीस कस चाललय? वगैरे वगैरे…

ती जास्त बोलत नव्हती. सीसीडीमध्ये मस्त सोफा सीट मध्ये बसले आणि कॉफी सांगितली त्याने. ती कुठून बोलायला सुरूवात करू ह्याचाचं विचार करत होती…तो पण जरा शांत स्वभावाचा त्यामुळे मूळ मुद्द्यला कोणीच हाथ घालायला तयार नव्हते. सगळा कसा प्रोफेशनल ऑफीस एटीकेट्सच चालू होते. तो तिची चलबिचल न्याहळात कॉफी पीत होता…

“कॉफी गार होतेय, नाही आवडली का तुम्हाला? दुसर काही सांगू का तुमच्यासाठी?” तिने नको सांगितलं आणि कॉफीचा कप तोंडाला लावला. शेवटी त्यानेच विषय काढला. “मला माहीत आहे हे असा भेटून एकमेकाना पारखणे खूप कठीण आहे. पण माझ्यावतीने मी तुम्हाला काही सांगू इच्छितो. आई-बाबाना तुम्ही आवडलात आणि मला पण (तिने आश्चर्याने त्याच्याकडे बघितले…) मी असा काही मुद्दाम सांगणार नाही माझ्याबद्दल चांगल, पण काही व्यसन नाही मला, लग्न झाल्यावर आई-बाबासोबतच राहणार ही एकच अट, कंपनी नवीन प्रॉजेक्टसाठी काही महिन्यानी यूकेला पाठवणार आहे. त्यामुळेच आईने हा बघण्याचा कार्यक्रम घाईत ठरवला. एका मुलीला एका भेटीत एका मुलाला “हो” बोलणे निव्वळ अशक्य आहे. मी तुम्हाला विचार करायची पूर्ण संधी देतोय..तुम्हाला काही प्रश्‍न विचारायचे असतील तर विचारा.”

एव्हाना तीच दडपण थोड कमी झालं होत..”आमच्या घरीपण सगळ्याना तुम्ही आवडलात, मी एक सरळ साधी मुलगी आहे, एकत्र कुटुंबपद्धत मला खूप प्रिय आहे..फॅशनबल कपडे आवडते मला, पण उगाच काही अती नखरे नाही करत, लग्नानंतर माझ्या संसाराच्या सुखी अकाउंट मध्ये मी माझ्या नवर्‍याची यशस्वी साथ देईन असा विश्वास आहे मला, खर तर मला हा कांदे पोहे प्रकार खूप अनकंफर्टबल वाटला काल, कदाचित मी तयार नव्हते एवढ्यात संसारसाठी पण आता माझ वाढत वय आणि घरच्या लोकांची काळजी वाढु नये म्हणून मी ह्या कार्यक्रमासाठी तयार झाले. तुमच्यात काहीच उणीवा मला नाही दिसत, तुम्ही खूप चांगला संसार कराल ह्याची खात्रीपण झालीय मला आणि आपल्या पत्रिकापण जुळल्या आहेत आधीच..तरीही मला थोडा वेळ द्या, प्लीज़”

“हरकत नाही, टेक युवर टाइम. कुठल्याही दडपणाखाली काही निर्णय घेऊ नका. चला मी तुम्हाला स्टेशनला सोडतो”

ती, त्याला बाय करून ट्रेन मध्ये चढली..परत वार्‍यासोबत उडणारे तिचे केस सांभाळत विचार करत होती ती….स्टेशन आलं..रिक्षा केली ती घरी आली..

घरी आईनेच दार उघडलं, आईच्या चेहर्‍यावरची उत्सुकता साफ दिसत होती तिला..ती काही न बोलता आत आली. सरळ बेडरूम मध्ये गेली कपडे बदलायला. आई तिच्या मागे जाणार एवढयात बाबांनी तिला थांबवलं. आता काही नको विचारुस, जेवताना बोलू. ताट घे वाढायला. आईने मग काय हो तुम्ही असा वैतागवाणा स्वर लावून किचनमध्ये गेली. ती फ्रेश होऊन हॉलमध्ये आली, तिला माहीत होत, आता विषय नक्की निघणार आजच्या भेटीचा, काय सांगू त्याना? होकार देऊ? की नकार? की थांबू अजुन विचार करून सांगते, पटेल का आई-बाबाना?

जेवताना मग बाबाच बोलू लागले, “हे बघ बेटा मुलगा आवडला नसेल तर सरळ सांगून टाक [आईने लगेच डोळे मोठे केले :)], कोणी तुला काही नाही बोलणार. शेवटी हे तुझ आयुष्य आहे, तुला संसार करायचा आहे. सगळा तुझ्या मर्जीने होईल. कोणी तुला जबरदस्ती करणार नाही…(आईकडे बघत बाबा म्हणाले)”

ती – “असं काही नाही बाबा, मुलगा खुप छान आहे, त्याच्या घरचे पण खूप छान आहेत….पण..”

आई – पण काय आता?

बाबा – थांब ग !! बोलू देत तिला, ओरडतेस काय माझ्या बाळावर?

ती – मला थोडे दिवस राहू द्यात ना या घरात, तुमच्या सगळ्यांच्या सहवासात, आईच्या कुशीत, बाबांकडून लाड करून घेत. मी अजुन तयार नाही लग्नासाठी. थोडे दिवस, मग आपण परत प्रयत्‍न करू..हा मुलगा खूपच छान होता यात वाद नाही पण थांबा ना. काही महिने थांबा ना, प्लीज़ प्लीज़ बाबा..

आई – अग पण असं स्थळ मिळेल का परत? तुला काही खटकलं का मुलात बोल? परत भेटायचं आहे का तुला त्याला?

बाबा – अग, काय चाललय तुझ? माझ पिल्लु म्हणतय ना थांबा, तर थांबू की. तशी पण मला माझी लेक इथून जाऊचं नये असं वाटत, खुप गुणाची आहे माझी मुलगी, तिला पोरांची काय कमी ग?

आई – करा अजुन करा लाड पोरीचे, आमची तळमळ दिसतचं नाही कोणाला. होऊ दे तुझ्या मनासारखं. मी नाही सांगते त्यांना उद्या फोन करून. आता तो तोंडाचा ड्रॉवर् आत घेशील काय? 🙂 वेडीच आहेस. चल जेव लवकर. नंतर केसात तेल घालून देते मस्त. काल झोपली नाहीस ना नीट आटप लवकर लवकर..

तिने डोळे पुसले, आईने पण पदराने डोळे पुसत पुसत बाबांकडे बघितल…बघते तर ते पण पाणावलेल्या डोळ्याने ह्या दोघींकडे बघत हरवून गेले होते…

– सुझे 🙂

Advertisements

“कुंडलीका” वर दे..

सकाळी सकाळी कितीही कामाची गडबड असो पण आमच्या घरी सकाळी ८ ला टीवी हा लागतोच. आधी ई टीवी मराठी आणि मग झी मराठी. काय स्पेशल असता ह्या वेळी सकाळी? आठवा बर तुम्ही? नाही आठवत? मीच सांगतो आपल सगळ्यांच भविष्य कथन. तुमचा आजचा दिवस कसा जाईल? तुमच्या आयुष्यात काय नवीन बदल घडेल? तुम्हाला कुठला रंग लकी आहे? तुमच्या घरच वातावरण कसा राहील? ऑफीसमध्ये बढती होईल की नाही? परदेशगमनाची संधी कधी मिळेल? सगळ्यात महत्वाच लग्नाचा योग कधी आहे? अश्या निरनिराळ्या प्रश्नांची उत्तर ह्या कार्यक्रमात दिली जातात.

खूप हसायला येत मला जेव्हा कोणी अनोळखी माणूस आपल भविष्य आपल्या जन्म कुंडलीवरुन आपल्याला सांगतो. (आता प्लीज़ म्हणू नका उद्धट आहे मेला, काय बोलायच कळत नाही मला). मी नाही आवडला की नाही आवडला सांगणारा आहे. जर असे लोक उद्धट तर मी उद्धट लोकांचा राजा ठरायला हरकत नाही…:) असो, तर मी कुठे होतो हा, भविष्य, जन्म कुंडली. माझ्या मातोश्रींच्या तोंडून भरपूर वेळा ऐकल पिताश्रींना सांगताना हे कार्यक्रम बघताना पाठवून द्या बर याची पण पत्रिका इथे, कळेल तरी काय आहे कार्टयाच्या नशिबात 🙂 मी आपला उद्धटासारखा सांगून मोकळा काही गरज नाही, जो भविष्य सांगतोय त्याचच भविष्य या कार्यक्रमामुळे आहे. त्याला त्याच काम करू देत आणि मला माझ..मग परत सगळ सुरू आईच बघितला किती शेफारला आहे हा, अश्याने याच लग्न होईल का? काय आहे त्या नोकरीत असे नेहमीचे प्रश्‍न माझ्यावर बाबांच्या आडून फेकले जातात..मग मी आपला काणाडोळा करून आपल्या कामात रमून जातो.

माझ्या फ्रेंड सर्कल मधील काही मुलींची लग्न सराई सुरू आहे सध्या जोरात ह्या वर्षी उरकून टाकायच ह्या ध्यासापोटी त्यांची नाव वेगवेगळ्या मंडळात, मॅरेज पोर्टलवर नोंदवली गेली आहेत. आम्ही गप्पा मारताना मध्येच त्या मंडळाच्या काकूचा फोन, मग मुलाचा प्रोफाइल आइडी घ्या, ऑनलाइन जाउन त्याची प्रोफाइल बघा, कोणी आपल्या प्रोफाइलला शॉर्टलिस्ट केलाय ते बघा असा रोज चालू झाला ह्यांच. आयला रोज गूगल टॉक बरोबर हे ऑनलाइन पोर्टल्स लॉगिन व्हायला लागल्या सगळ्याजणी..हे हे हे. त्या मग त्यांच्याच तोंडून पण मला मंगळ, राहू, देव गण, राक्षस गण असे शब्द कळू लागले. “माझे त्या मुलाशी ना फक्त २५च गुण जुळले, नाही तर मला आणि घरच्याना मुलगा आवडला होता” – इति माझी मैत्रीण. अरे मग सांगायाच ना हो असा मी म्हटला की तुला नाही कळत त्यातला असा बोलून माझाच पोपट करून गेली ती. मनात म्हटला असेलही मला नसेल काही कळत…

कदाचित कुठल्या तरी गुरुजीच्या सांगण्यावरुन माझ्या एक मैत्रिणिने लवकर लग्न व्हाव म्हणून केलेले सात मंगळावर उपवास आणि दर मंगळवारी दत्ताच्या देवळात जाउन नारळ देण हे राहू शान्तिचा उपाय बरोबर असेल किवा घरच्याना बर वाटाव म्हणून केलेला व्रत बरोबर असेल. पण तेच व्रत संपल्यावर त्याच मुलीला मंगळ सौम्य आहे आणि विवाह योग उशिरा आहे आणि संतान सुखं नाही असे सांगणारे तेच गुरुजी बरोबर असतील????…तिला ह्याबद्दल मी विचारल्यावर ती सांगते माझा विश्वास नाही रे पण घरचे म्हणतात तर करते…. म्हटला ठीक आहे,ह्यावर मी काहीच न बोलणे बर….पण आता एवढे उपाय केल्यावर त्या फ्रेंडच्या लग्नाला होणारा विलंब तिला ह्या कुंडली शास्त्रावर विश्वास ठेवायला भाग पाडत हे बघून मला फार वाईट वाटल….

माझा एका गोष्टीवर पूर्ण विश्वास आहे (तुम्ही सहमत असाल की नाही माहीत नाही तरी) की माणूस कोणाच भविष्य सांगू शकत नाही, एकवेळ तो भूतकाळ सांगू शकेल एकदम व्यवस्थित जर त्याची निरीक्षण शक्ति चांगली असेल तर…भविष्य नाही. पण आपली भविष्य जाणून घेण्याची धडपड काही संपत नाही. म्हणूनच वर्तमानपत्रात रकानेच्या रकाने भविष्यावर लिहून येतात, सामाजिक टीवी चॅनेल, न्यूज़ चॅनेल्स वर प्राइम स्लॉट दिला जातो भविष्य कथन करणार्‍या लोकांसाठी…बघा आनंद घ्या त्याचा..जमल्यास ते काय सांगतात तस करून तुमच ऑफीस प्रमोशन होत असेल, घरचे वाद मीटत असतील, भरपूर पैसा मिळणार असेल तर तुम्ही ते करू शकता..पण मी नाही. जे काही घडतय किवा घडेल ते आपल्याच कृतीमुळे, निर्णयामुळे होताय वर फिरणार्‍या ग्रह-तार्‍यामुळे नाही ह्या मताचा मी आहे आणि राहीन…

असो तुम्हा सगळ्यांच्या भविष्यासाठी माझ्या शुभ कामना 🙂

तुम्ही जर वर्तमान नीट सांभाळलात तर भविष्य नक्कीच सुंदर असेल यात शंका नाही – इति सुहास 🙂

शॉन @ M3 Again…

“सुहास और नाइंटी एट..है क्या रे दोनो फ्लोर पे?” मिश्राजी त्यांच्या जागेवरूनच ओरडले..गेले तीन दिवस माझी तब्येत जरा बेताचीच होती, मी पॉडवर डोक ठेवून शांत बसून होतो..परत मिश्राजी ओरडले. “अबे हो की गये?”
(४०६९८-इम्रानचा एम्प्लोई आइडी तीन-चार इम्रान फ्लोरवर असल्याने ही शक्कल)
मी उठलो – “हांजी हू मैं बोलिये”
मिश्राजी – “कल तुम, सुबीर और इम्रान टेस्टिंग के लिये जा रहे हो एम३. पुछ नही रहा बता रहा हु..कोई गल नही ना?”
मी-इम्रान – कोई गल नही जी हम जायंगे. अपना तो वो पुरना घर ही है 🙂

एम३ (मॅक्सस मॉल मुंबई) – आमच्या ऑफीस साईटच नाव. लोवर परेल नंतर आमच्या मॅनेजमेंटने डाइरेक्ट ठाण्याला ही जागा घेतली, खूप जण नाखुष होते ह्या निर्णयावर. मुंबईच्या मध्यवर्ती जागेत असलेला कमला मिल्सचा पॉश ऑफीस सोडून कुठे नेतायत आम्हाला खेडेगावात भायंदरला. तस तुम्ही लोवर परेल ऑफीस बघितला असेलच जब वी मेट, स्लमडॉग मिल्ल्लेनिएर मध्ये. सगळ्यानी नापसंती दर्शवली होती ह्या माइग्रेशनला. पण नाही नाही करता शेवटी झालच आणि कांदिवली ते दादर धावणारी पावले ठाण्याच्या दिशेने चालू लागली. सुरुवातीला त्रास झाला पण ते ऑफीसपण एकदम टकाटक डिज़ाइन केला होत. मॉलचे चार फ्लोर घेतले होते कंपनीने. खूप धम्माल करायचो फ्लोरवर. हेडफोन लाउन मस्त गाणी लावून दोन खुर्च्यांवर आडवा व्हायच, रिक्रियेशन रूम मध्ये जाउन खेळत बसायच, गोलाकार बसून गप्पा, अंताक्षरी, जोक्स, टीम मीटिंग सगळा सगळा खूप एन्जॉय केला होता कोणे एके काळी जेव्हा मी अडोबी मध्ये होतो. एम३ चा ४ था मजला अडोबी आणि माइक्रोसॉफ्टसाठी राखून ठेवलेला होता. त्याच एम३ ला आम्ही तब्बल एक वर्षाने भेट देणार होतो. साहजिकच आम्ही सगळे ह्या टेस्टिंगसाठी खूप उत्साही होतो. पण एक धास्ती पण होती मनात ह्या जागेची कारण अडोबी बंद होऊन इथूनच आम्हा सगळ्याना जायला सांगितला होत बाहेर. काहीना काढला, काहीना ट्रान्स्फर केला. जाउ देत नको तो विषय.

मी वेळे आधीच पोचलो होतो भायंदर स्टेशनला, मीरा रोडला पिक उप असतो पण मी तो घ्यायचा टाळला. थोड अस्वस्थ वाटत होत तिथे जातोय म्हणून नाही गेलो गाडीने. स्टेशनला शेअर रिक्षा मिळते, म्हटला तेच बर, म्हणून बसलो तर एक मुलगी, एक मुलगा पण येऊन बसले मॅक्सस म्हणून. म्हटला चला लगेच भरली रिक्षा लगेच जाता येईल. ती मुलगी मध्येच बसल्याने आम्ही दोघे जरा अवघडून बसलो होतो. त्या मुलीने तिचा मेकअप किट काढून टच द्यायला लागली तर तीच आइडी कार्ड पडला बाजूच्या मुलाने ते उचलून दिला, मग कळला ती आणि तो मुलगा दोघेही आमच्याच ऑफीसचे. काही बोललो नाही मी. पैसे देऊन उतरलो. मेन गेटला आलो माझी नजर माझ्या ओळखीचा कोणी चेहरा दिसतोय का तेच पाहत होती. तारिक दिसला, सिगरेट पीत होता. आम्ही गळाभेट घेतली, सलाम दुआ करून बिल्डिंगच्या लिफ्टच्या इथे आलो. एवढा अस्वस्थ मला कोणी बघितला असता तर माझी टेर खेचली असती…लिफ्ट मध्ये गेलो, माझा हात सारखा गालाला आणि नाकाकडे जात होता.

खूप कॉनशीयस् होत होतो मी. कारण नव्हता तस काही पण होत होत मला…कॅंटीनच्या मजल्यावर उतरलो आणि जुन्या नेहमीच्या जूसवाल्या भय्याने हात केला..तो म्हणाला “देखा सर आ गये ना? मैने कहा था आप वापस आओगे, मैं यही मिलुंगा” मी हसलो आणि बाद मैं आता हु म्हणून निघालो. फ्लोर वर गेलो. पूर्ण रिकामा. फक्त ५-६ डोकी होती २५० पीसी सेटअपच्या फ्लोर वर टेस्टिंगला. राजेंद्र फ्लोर वर पीसी सेटअप करत होता. त्याने तीन पीसी चालू करून दिले आम्हाला आणि सांगितला तुमच्या प्रोसेसचे सगळे टूल्स चेक करा. सगळे धावपळ करत होते. कारण रविवार पासून शिफ्टिंग चालू होणार होत आणि हे सगळा निर्विवादपणे पार पडायाच होत. कारण आमचा टेस्टिंग फाइनल अप्रूवल होत. आइटीसाठी. तीन तास काम केल्यावर वीपीएन कनेक्टिविटी टेस्ट करावी म्हणून आम्ही काम थांबवल.

हीच संधी साधून मी खाली उतरलो ७व्या मजल्यावरून चालत धावतच म्हणा ना…मग विक्टर भेटला, सचिन भेटला कॅंटीन मध्ये जाताना..खूप मस्त वाटला त्याना भेटून..मी ४थ्या मजल्यावर आलो. सेक्यूरिटी चेक करून आत गेलो. तोच आमचा प्रशस्त फ्लोर, पूर्ण भरलेला, सगळीकडे  आवाज आवाज एक एका कॅबिन मधून मला हाय म्हणणारे हाथ, मी फ्लोर वर पोचाल्यावर एक एका बे मधून हाका, अबे तू आ गया..कीधर था इतने दिन…सगळा किती मस्त वाटत होत. माझे जुने फ्रेंड्स एचपी ह्या नवीन प्रोसेस मध्ये जॉइन झाले होते. मी एका व्यक्तीला खास शोधत होतो. कुठे आहे कुठे आहे म्हणत मी फ्लोरच्या टोकाच्या बे ला येऊन पोचलो आणि केतकी ओरडली अय्या तू आलास. केतकी ही माझी बेस्ट फ्रेंड, अडोबीमध्ये असताना आमची ओळख झाली. तिच्या लहान मुली पेक्षा हीच खूप हट्ट धरणारी 🙂 🙂  उद्या येताना मला चॉकलेट हवा तुझ्या कडून असा दम  देणारी केतकी, सणासुदीला घरी बनवलेले पदार्थ आवर्जून आणून द्यायची, मला कंटाळा आला रे जरा गप्पा मार ना चॅट वर असा सांगणारी केतकी. जेव्हा आम्ही सोडून जात होत ते ऑफीस तेव्हा मला न भेटना हिने पसंत केला..का? कारण तिला रडू येईल म्हणून आणि कदाचित मला पण 😦 अशी ही केतकी, हिला भेटून मला खूप आनंद झाला, आम्हाला परत वर बोलावल्याने मला निघाव लागणार होत पण तिने विचारलच मला…माझ चॉकलेट कुठेय रे? हा हा हा…मी म्हटला नेक्स्ट ब्रेक घेतो आणि बघतो मिळत काय कॅंटीन मध्ये. मग ब्रेक मध्ये कॅंटीन मध्ये मस्त जूस घेऊन चॉकलेट घेतले एक नाही दोन. आता मी आणि इम्रान गप्प बसणार का? म्हटला चलो कुछ मीठा हो जाए 🙂 खूप ओळखीचे चेहरे दिसले कॅंटीनमध्ये..खूप प्रसन्न वाटत होत मला आता..संध्याकाळी जरा दबकून वागणारा सुहास आता शॉन शोभत होता…Thanks to all my Dearest Friends :-))

केतकीला चॉकलेट देऊन मी परत आमच्या फ्लोर वर आलो टेस्टिंग चालूच होत. आम्ही आलो ही खबर आता सगळी कडे पोचली होती….फोनाफोनी सुरू, एसएमस सुरू, वर मित्र भेटायला येऊन गेले..आता कसा मी एकदम रिलॅक्स झालो होतो, फ्लोर वरच वेफर्स, सॅंडविच, कोल्ड ड्रिंक, आइस्क्रीम (तुफान सर्दि असताना देखील) खाल्ल (काही रूल्स तोडण्यात पण मज्जा असते :))…खूब जमेगा रंग जब मिल बैठे सब यार वाला सीन झाला होता…आता मी स्वतालाच दोष देऊ लागलो का आपण घाबरत होतो, ही वास्तू तर लकी ठरली, माझे सगळे जुने मित्र, नाती परत दिली मला…आता मी खूप खूप खुश आहे 🙂

तसा काही खास नाही लिहलय, पण आपलाच ब्लॉग आणि आपलीच माणस् ह्याना माझ्या ह्या एका आनंदी दिवसात सहभागी करायचा हा छोटा प्रयत्‍न… 🙂

सुहास…